عبور                

اين حقيقت دارد
که زمين گرد و زمان باريک است                                          
آينه رو به دل ابر سياه
کدر و تاريک است

و زمين مي چرخد
و زمان مي گردد
آن چه خواهد که بماند از ما
صحبت خاطره است

و حقيقت اين است
من و تو مي ميريم
و کفن هاي سفيد
جامه اي بر تن ماست

و پس از آن تابوت
مدتي مسکن ماست

روي دوش دگران
مي رويم تا لب گور
خاک سرد است ولي
همه همسايه ما
مردمي اهل قبور

چه بزرگ است زمين
که دلش
وسعت خوابيدن مارا دارد

باز خورشيد بزرگ
ميل تابيدن فردا دارد

باز هم نوزادي
بر زمين پاي گذارد
امّا!
چرخه گيج زمان
همچنان مي گردد

و زمين مي چرخد...

آن چه باقي ست عبور من و توست...