بیخودی فکر تو را چرا کنم؟ خیال باطل شده ای حرف تو را چرا زنم؟ سراب کامل شده ای فکر مرا چه می کنی؟ حرف مرا چه می زنی؟ تو که برای لحظه ای پیش دلم نمانده ای شعر مرا نخوانده ای جواب نامه ی مرا نداده ای نداده ای از این خیال بیخودی چرا جدا نمی شوی ز دام خواهش دلت چرا رها نمی شوی؟ تو که ندیده ای که من چگونه بیقرارتم به هر کجا که می روی چون سایه در جوارتم تو که ندیده ای که من تمام شب نخفته ام وز غم آتشین خود سخن به کس نگفته ام برو برو که من دگر از عاشقی خسته شدم نگاه کن به کنج این قفس ببین که مرغ پر بسته شدم برو برو فکر مرا مکن دگر حرف مرا مزن دگر

دو راهی

می دانم که
همه ی حر فهایم تکراریست
مثل کوبیدن بر دری بسته
بی امید باز شدن

اما چه کنم؟
دوباره رنگ نگاهم پریده است
دو باره صدایم نفس نفس می زند


کسی از کوچه دلم نمی گذرد
کسی جوانیم را با خود می برد
چیزی در قلبم فرو می ریزد
چیزی در من تمام می شود

مثل کودکی هایم که مرده اند

و من دوباره
تنها مسافر این جاده بی عبور خواهم شد
بی حضور خورشید
بی نور ماه
و در تمام راه
باد در گوشم
آواز خواهد خواند
و من با خود
گل های یادگاری
خواهم برد
و آرزو می کنم
که رد پایم
به این زودی پاک نشود


و سر انجام
خواهم رسید
به آن دو راهی همیشگی
زندگی کردن
یا زندگی را تحمل کردن؟؟؟