ماجراي يك عشق

به روي گونه تابيدي و رفتي
مرا با عشق سنجيدي و رفتي
تمام هستي ام نيلوفري بود
تو هستي مرا چيدي و رفتي
كنار اتظارت تا سحر گاه
شبي همپاي پيچك ها نشستم
تو از راه آمدي با ناز و آن وقت

 متمناي مرا ديدي و رفتي
شبي از عشق تو با پونه گفتم
دل او هم براي قصه ام سوخت
غم انگيزست توشيداييم را
به چشم خويش فهميدي و رفتي
چه بايد كرد اين هم سرنوشتي ست
ولي دل رابه چشمت هديه كردم
سر راهت كه مي رفتي تو آن را

 به يك پروانه بخشيدي و رفتي
صدايت كردم از ژرفاي يك ياس
به لحن آب نمناك باران
نمي دانم شنيدي برنگشتي
و يا اين بار نشنيدي و رفتي

کلماتی که زلبهای چو گل خندات

آمد و قلب مرا سخت آزرد

قلب من در تپش است

لحظه ای مات شدم

لحظه ی تلخ وداع هرگز از یاد نرفت

من تو را می بینم

با لبانی خندان

چمدانی در دست کوله باری بر پشت

من ولی در سینه دارم آهی سوزان

اشک من چون باران و دو دستم لرزان

تو به آ ئینه ی خود می نگری

من دو چشمم خیره

خیره بر جاده ی که قرار است تو فردا بروی

و سرانجام تو را با خود برد...

من فقط دست تکان می دادم

غرق در این اندیشه که من  

 تا ابد از تو جدا خواهم بود

....

روزهای هفته به تماشای چه اید؟ ای همه منتظران نیست در سر هوس بال و پری نیست در سینه هوای سفری یک نفر گفت: که باید برود کوله بارش را بست زندگی در چمدانش جا شد خستگی هایش رفت ... روزها مثل همند همه تکرار همند صبح و ظهر است و غروب مثل یک بازی خوب ... جمعه روز شستشوی زندگیست * زندگانی جاریست آب ها سرشارند سیب ها پر بارند عاشقان بیدارند غصه ها بسیارند خواب دیدم شاید قلب ها بیمارند و گروهی شاید حرف هایی دارند ... خاک پیمانه پیدایش ماست این حقیقت زیباست ... گوش کن فردا را مرد نقاش سخن ها دارد گفت: شنبه آبیست روز بعدش سبز است و دوشنبه زرد است و سه شنبه طوسی روز بعدش سرخ و ... روز بعدش خاکی * جمعه هم بی رنگ است روز بی همتاییست * زندگی تکرار است آخرش تنهاییست ...

گذشت زمان هیچ چیز قابل برگشتن نیست که زمان می گذرد و زمان واژۀ محدودیت است همچنان می گذرد.... و نمی آید باز که بسازیم سلامی به لبی که بگیریم سحررا ز شبی واگر مرد کبوتر در باد و اگربغض نشست در فریاد واگر خاطره ای تنها ماند واگر حرف غمی بر جا ماند واگر سقف دلی در هم ریخت و سکوتی هیجان را آمیخت و اگرفکر حقیقت پرزد و گناه هوسی بر سر زد و اگر دست سخاوت کم شد و اگر روح لطافت غم شد یا که تشویش کلامی را برد یا ندامت به سوالی برخورد واگر عشق به ویرانه نشست شیشۀ عمر وفایی بشکست و اگر لحظۀ باران نرسید فکر آسودگی جان نرسید یا که خندیدی به اشکی که چکید هیچ چیز قابل برگشتن نیست که زمان میگذرد ...

سزا نبودی تا ببینی نیستم من نفهمیدی که آخر کیستم من به اندوه غریبی خو گرفتم تمام عمر خود را زیستم من ذخیره کن صدایم را پس از این میان خیمه یک یادگاری زدم ضربدر به روی هر دو چشمم نبینم بیش از اینها بی قراری به دل گفتم : سزای تو همین است که تو مهمان این خانه نبودی به کنج سینه ام تنها نشستی اگر چه با منم بیگانه بودی به ذهن من کنون نقشی نشسته که می ماند به جای پای عابر نمی دانم که آن عابر کجا رفت! قدم هایش نخواهد رفت ز خاطر برای من چه فرقی دارد آخر؟ نسیمی شاخه ای را می تکاند دلم گنجشک روی شاخه ات بود کسی او را ز شاخه می پراند خیابان ها همه درالتهابند صدای یک هیاهو در کمین است که باید مرده ای را جا به جا کرد سزای عاشقی آخر همین است ...