...........

دردهای من
  جامه نیستند
  تا ز تن در آورم
    چامه و چکامه نیستند
       تا به رشته ی سخن درآورم
                      نعره نیستند
                            تا ز نای جان بر آورم 
                                      دردهای من نگفتنی
                                          دردهای من نهفتنی است

دردهای من
   گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست
                             درد مردم زمانه است
                      مردمی که چین پوستینشان
          مردمی که رنگ روی آستینشان
     مردمی که نامهایشان
جلد کهنه ی شناسنامه هایشان
       درد می کند 

من ولی تمام استخوان بودنم
                 لحظه های ساده ی سرودنم
                        درد می کند

             انحنای روح من
                     شانه های خسته ی غرور من
                          تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است
                                      کتف گریه های بی بهانه ام
                                                بازوان حس شاعرانه ام
                     زخم خورده است

            دردهای پوستی کجا؟
   درد دوستی کجا؟

    این سماجت عجیب
          پافشاری شگفت دردهاست
              دردهای آشنا
                 دردهای بومی غریب
                    دردهای خانگی
                       دردهای کهنه ی لجوج

                    اولین قلم
                حرف حرف درد را
            در دلم نوشته است
         دست سرنوشت
       خون درد را 
     با دلم سرشته است 
   پس چگونه سرنوشت ناگزیر خویش را رها کنم؟
                       درد
         رنگ و بوی غنچه ی دل است
   پس چگونه من
              رنگ و بوی غنچه را ز برگهای تو به توی آن جدا کنم؟

     دفتر مرا
     دست درد می زند ورق
          شعر تازه ی مرا
             درد گفته است
           درد هم شنفته است
      پس در این میانه من
  از چه حرف می زنم؟

      درد، حرف نیست
         درد، نام دیگر من است
            من چگونه خویش را صدا کنم؟ ...

نه گردبادِ فاصله,
نه طوفان ِ افسردگي,
نه صاعقــه ی غربت...
دستهای قدرتمندِ
هيچکدام,
هيچکدام,
هيچکدام,
نمی تواند
عشق ِ ريشه دارت را
از قلب...
روح...
جان و وجودم... 
                          بکــَّنـَد...
                                     جدا کند...

 

تنهایی ماه ماه هم تنها بود صورت خندانش پشت این شیشه تاریک چه قدر زیبا بود! ماه بر من خندید من که آن روز دلم دریا بود موج موّاج تو هم پیدا بود مثل یک دست که یاری طلبد دست من رو به دعای ملکوتی وا بود هر چه بود و همه جا صحبت از عاشق بی پروا بود شاید آن ابر همان ابر بزرگ شاهد گریه بی همتا بود پس چرا؟ نیمه پنهانی ماه زیر ابری نگران تنها بود؟! کاش آن لحظه که باران بارید همه چیز و همه جا را می شست پشت این شیشه تاریک دلم پیدا بود فکر فردای پس از ظلمت را در سرم غوغا بود بر لبم زمزمه فردا بود آه! فردا آمد! باز باران بارید ماه را فهمیدم که چه قدر تنها بود! ...

                                              شکست سکوت