هیچ کس نیســــــت
هیچ صـــــــدایی
هیچ گــــذری، عـــبــوری، پــــیامی
کــــــــه مــــــــــرا،
کـــــــه صـــــــــــــــــدای مرا
به تــــــــــــــو برساند !
سپــــــیده زد
روز به نیمــــــــه رسید،
غروب آرام آرام از میان انگشتانم لغزید،
مـــــــــرد...
ستــــاره به دیدار آمد
و امروز به اتمـــــــــام رســیـــــد
فردا خواهد رفــــــــــــــت ...
و روز دیگر هــــــــــــــم...
و روز دیگر هــــــــــــــم...
و من تـــــــنــــــها خواهم ماند
پناه به تــــــــــــو آورده ام ...
پناه به تــــــــو ای بــــــــــــاد...
پناه بر خـــــــــود
تـــــــکیه بر خـــــــــــود
و من به خــــــــــــاک پنــــــاه خواهم بـــرد
پناه به خــــــاک موجب دلــــگرمی ست!
پناه به تــــــــــــــو بی معنـــــــاســــت!
پناه به تــــــــــــــو تنهــــــــــــــاییست!
کــــوتاه کــــوتاه است
ساده ی ساده:
زنــــــــــــــدگی...
چنان که می بینی
چنانچه نــیســـــــــــت
و من بی تــــــــــــــو خوشبختم ،
و من بلند می خــــــــــــــندم
در عین حال که دلم سخت
می گــــــــــــــــــــــــــــرید...
ٌٌشــــــــــــــعر ازبـــــــــــــــــهار نــــــــــــــازنینم
